موجود ديگرى دريافت مىكند و گرنه خود به خود نسبتش با وجود و عدم مساوى است . نتيجه گرفته مىشود كه : « هر موجود كه نسبتش با وجود و عدم مساوى است وجودش كه مساوى با وجوب است از موجود ديگرى ( علت ) سرچشمه مىگيرد » و اين نتيجه را با جملهء زيرين مىشود تعبير نمود : « ممكن بايد علتى داشته باشد » .